மாம்பழ(கன்ன)ம்…!

மாம்பழ(கன்ன)ம்…!

மாம்பழமும்-

தோற்றுப் போகும்…

என்

மகளின்

கதுப்புக் கன்னம்…!

ரவிஜி…

(புகைப் படம் நன்றி கூகிள்)

'நாம்' சிரித்தால் தீபாவளி

 

'நாம்' சிரித்தால் தீபாவளி

கள்ளம் ஏதுமில்லாக் குழந்தையின் பூஞ்சிரிப்பு

கண்கள் சுருங்கிட்ட ஆத்தாவின் குறுஞ்சிரிப்பு

தீயெனவே எரித்திருக்கும் பசி தீர வரும் சிரிப்பு

புகழ்ச்சிக்கு மயங்காதோன் சிந்தும் இதழ்விரிப்பு

சமயத்தில் உதவிக்கு நன்றியாய் புன்சிரிப்பு

வெற்றியின் களிப்பதனில் வெளியாகும் வெடிச்சிரிப்பு                      

காதலி(ல)ன் பார்வையிலே  சிவந்திடும் வெட்கச்சிரிப்பு

மகள் பிறந்த மகிழ்ச்சிதனில் அப்பாவின் பூரிப்பு

மகன் பெற்ற வெற்றியிலே அம்மாவின் பிரதிபலிப்பு

சிரிப்புகள் பலவாகும் உணர்வுகளோ ஒன்றாகும்.

சிரிக்க மறந்த  மனிதனோ பேசத்தெரிந்த மிருகம்

சிரிப்பறியா மிருகமும் உணர்த்திடும் நல் மனிதம்.

அழுகையும் சிரிப்பின் பிரிக்கமுடியா மறுபாதி

கண்ணீரும் புன்னகையின் சரிபாதி - மறுமீதி

மற்றவர் மகிழ்ச்சியில் கலந்து நாம் சிலிர்த்திட்டால்

துன்பம் எதிர்கொள்ள நிமிர்ந்து நாம் சிரித்திட்டால்

சிரிப்பிலே ஒளிர்ந்திடும் பற்களின் ஆவளி

தினமும் பண்டிகையாய் தித்திக்கும் - தீபாவளி.

ரவிஜி…

(ரூபன் அவர்களின் தீபாவளி சிறப்புக் கவிதைப் போட்டிக்கான கவிதை)

(புகைப்படம் கூகிளுக்கு நன்றி)

அப்பா (ச) விழிகள்

அப்பா (ச) விழிகள்

காகித ஓநாய் முகத்தில்

பனிக்கும் அப்பா(ச) விழிகள்!

புரிந்த மகளின் தாமரையில்

சிணுங்கிடும் சிரிப்புச் சலங்கைகள்!

ரவிஜி…

(புகைப் படம் :  நன்றி சுபாஷ் & ரோஷி)

சு(உ)ருக்கம்….!

சு(உ)ருக்கம்….!

சுருக்கங்கள் மேவினாலும்

நெருக்கத்தில் குறைவில்லை

உருக்கத்திலும் மறைவில்லை…

ஈடில்லாத் திருமண பந்தம் !

ரவிஜி…!

(புகைப்படம் : நன்றி கூகிள்)

‘உயிர்’ ஓட்டம்

‘உயிர்’ ஓட்டம்

வயிற்றுக்கும் வாழ்க்கைக்கும்

இடையே

ஓய்வின்றித் தொடரும்

‘உயிர்’ ஓட்டம்!

ரவிஜி…!

(புகைப்படம் : நன்றி கூகிள்)

காதல் சிற்பம்...!

காதல் சிற்பம்...!

என்

இதயம் செதுக்கிய

காதல்

சிற்பம் –

நீ!

உன்

மனம் திறந்தால்

அது-

கண் விழிக்கும்!

ரவிஜி…

(பென்சில் ஓவியம் - நன்றி கூகிள்)

 

‘பட்டு’ப்போன மரம்..?!

‘பட்டு’ப்போன மரம்..?!

பெறாமல் போன பிள்ளை...

சொல்லாமலே போன கணவன்...

வெறுத்திடவும் எவரும் இல்லை

காதறுந்த ஓர் செருப்பும் இல்லை.

கள்ளிக் காட்டிடையே

முள்தைத்த கால் கடுக்க

சுமந்த சுள்ளிக் கட்டிறக்கி

சா(ஓ)ய்ந்து நின்றேன் காலாற…!

என் வயிற்றுத் தீயாற

இன்றிரவு அடுப்பெரிக்க

மீண்டு(ம்) சுமக்க வேண்டும்

‘பட்டு’ப்போன மரம் நான்…??

ரவிஜி…

(பட உதவி – காரஞ்சனின் வலைப் பூ)